Audvia

Metin önce karakterlerine ayrılıyor. Hangi replik kime ait, tespit ediliyor; her karaktere kendi yapay zeka sesi atanıyor; sahne montajı bu atamaya göre yapılıyor. Üçü tek bir üretim hattının parçası, çünkü bir karakterin sesi bölüm ortasında değişirse dinleyicinin kurduğu sahne dağılır. Ortaya replikleri birbirinden ayrılabilen çok sesli bir anlatım çıkıyor.

Hayır, sahnenin içeriğine göre üretiliyor. Bölümde fırtına varsa fırtına, tren varsa tren, kalabalık bir cadde varsa şehir gürültüsü anlatımın altına biniyor. Dinleyicinin sahneyi film gibi duyması için var, o yüzden anlatımın önüne geçmeyecek biçimde katmanlanıyor.

İçerik, karakter sesleri ve ortam sesleri dilden bağımsız bir yapıda duruyor. Her dil için ayrı bir anlatım katmanı üretiliyor, yani dil eklemek kitabı baştan kurmak anlamına gelmiyor. Her dilde anlatım o dilin kendi yapay zeka sesleriyle yapılıyor; tek bir kaydın üzerine altyazı geçilmiyor.

Sınırlı değil. Üretim hattı türden bağımsız kuruldu, farklı kategorilerdeki kitaplar aynı hattan geçiyor. Bu bilinçli bir karardı: platformu tek bir türe bağlamak, o tür tükendiğinde altyapıyı yeniden yazmak demekti.

Üç katmanlı. Her kitapta ücretsiz bir önizleme, sınırsız dinleme için abonelik, bir de tek seferlik satın alma. Sonuncusunda erişim kalıcı: abonelik iptal edilse bile kitap kullanıcıda kalıyor. Üçü çakışmasın diye yetkilendirme oynatma katmanından ayrıldı. «Bu kişi bunu dinleyebilir mi» sorusu, «bu ses nasıl çalınır» sorusundan bağımsız cevaplanıyor.